Bannerra

Logika kapitalistak arrazakeria eta xenofobia behar ditu

Albisteak

2016/03/21

Martxoaren 8ari begira pairatzen dugun heteropatriarkatua salatzeko egin genuen irakurketan, “kapitalismoak ezberdintasuna behar eta legitimatzen du, bere dominazio estrukturaren biziraupena langile klasearen aurka burutzen dituen opresio ezberdinetan oinarritzen delarik. Gure klasearen barruan, genero, nazio, arraza edota disidentzia sexualek klasearen zatiketa areagotzen dute, eta kapitalismoa desadostasun hauetaz baliatzen da bere irabazi-tasa bermatzeko eta dominazio diskurtsoaren oinarri ideologikoak sendotzeko”. Ideia hau arrazakeria eta xenofobiari ere aplika diezaiekegu.

Irabazi-tasaren logika kapitalista soilik posiblea izan daiteke langileak gero eta gehiago esplotatuz, gure inguruaren arpilatzea areagotuz, eta beste herriak zanpatuz eta hondamendira eramanez. Kolonizazioaz lehen, eta gerora inperialismoaz, kapitalismoak bere hedapen politiken bitartez, beste herrien opresioa eta arpilatzea muturreraino eraman duen sistema da. Eta horretarako, justifikazio ideologiko bat behar izan du: Mendebaldeko kulturaren eta arrazaren nagusitasuna. Historian aitzaki hauen adibide ugari aurki ditzakegu: europarrek “beltzez” beteriko kontinentea “aurkitu” zuten; Colonek “indio” ugari zituen beste kontinente bat “aurkitu zuen”; nazismoak, kapitalismoaren oniritziarekin, juduak eta ijitoak garbitzen saiatu zen… Interes kapitalistek talde hauen demonizazioa behar zuten herri hauek zanpatzeko.

Gaur egun logika makabro honetan murgildurik jarraitzen dugu: “giza aurpegiko gerrak”, herri “atzeratuei” “mendebaldeko demokrazia” esportatzeko “interbentzioak”, “terrorismoaren aurkako gerra”, “zibilizazioen arteko talka”… Geroz eta bizitzaren alderdi gehiagoren esplotazio eta merkantilizazioaren areagotzea bideratzeko eta planetako herri guztiak kontrolatzeko kapitalismo inperialistak erabiltzen dituen eufemismoak. Aitzakiak, noski, baina gizartean kutsua uzten dutena eta mendebaldeko nagusitasunaren ideia zabaltzen dutena. Era honetan, herri langilea menderatzeko mendeetako lan ideologikoek aberastasuna handitu eta kontzentratzeko balio dute.

Gehiago irakurri: Logika kapitalistak arrazakeria eta xenofobia behar ditu

 

Kapitalismoaren ideologia xenofoboa da

Albisteak

2016/03/19

Kapitalismoa, polarizazio eta aberastasunaren metaketa da batez ere. Oxfam GKEaren arabera, “ %1aren zerbitzura dagoen ekonomia” (2016). 1988 eta 2011 urteen bitartean, herritarron %10 aberatsenak, diru sarreren gehikuntza totalaren %46a metatu dute. Bitartean, %10 pobreenak, soilik %0,6 jaso duen bitartean. Izan ere, %10 aberatsenek, %80 pobreenek baino gehiago bereganatzen dute, eta %50 pobreenak baino laukoitza. Polarizazio eta metaketa hau, soilik da posible, langileon eskulana gero eta gehiago esplotatuz, eta gure ingurugiroa eta herriak ustiatuz eta zapalduz.

Kapitalismoa, kolonizazioarekin lehenik eta inperialismoarekin ondoren, herrien ustiaketa eta zapalkuntza urrunen eraman duen sistema izan bada ere, ez da politika espantsionistak erabili izan dituen bakarra. Historian zehar hedapen politika guztiek justifikazio ideologiko bat behar izan dute / behar dute eta horregatik beragatik izan dute / badute. Justifikazio hau esplotatu, menderatu eta zapaltzen dituen herrien aldeko nagusitasuna aldarrikatzean oinarritu izan dira /oinarritzen dira; beraien hobe beharrez ari direla iritziz, hezi eta zibilizatu daitezen. Europarrek, mundu zaharraren hegoaldera “beltzez” beteriko kontinentea “aurkitu” zuten. 1492an Colonek, Jainkoa eta merkataritza kapitalaren laguntzaz, “indio” ugari zeuden kontinente berri bat aurkitu zuen “mundu zaharraren” mendebaldera. Amerikan ez zegoen “indiorik” ezta Afrikan “beltzik” ere, inongo talde etnikorik ez baitzen horrela izendatzen. Kolonizatzaileen esplotazio goseak, horrela behar zituen. kolonizazio prozesuak behar zuen produktua alegia. Ondoren, eskema hau, nazismoaren lengoaia basatiarekin indartu egiten da. “Untermenschen”-ak (giza-azpikoak), beraien osotasunean “Randvölker”-ak (herri marjinalak) osatzera datozenak, zerbitzari lanak egitera datoz lehen munduko “Herrenvölker”-ren (herri menderatzaileak) lan esklabo giza.

Gaur egun, oraindik ere, harriduraz honako justifikazioekin topo egiten dugu: “gerra humanitarioak”, “mendebaldeko demokrazia” “atzeratuta” bizi diren herrialdetara esportatzeko “esku hartzeak”, “terrorismoaren aurkako gerrak”, “zibilizazioen arteko talka”… Guztiak, kapitalismo inperialistak erabiltzen dituen leungarriak dira, munduko herri guztiak kontrolpean edukitzeko; modu hontan, herrion ustiaketa eta bizitzako gero eta arlo gehiagoren salerosketa areagotuz.

Are gehiago, kontua ez da era honetako justifikazioekin bukatzen, egunez egun, logika kapitalistak sortutako gerra inperialisten ondorioz ematen ari diren migrazio masiboak eta ondoriozko dramak ikusten ari gara. Demokraziaren “gotorleku” izateaz harro adierazten den Europa honetan ikus ditzakegu gainera. Gaur Martxoaren 21a, arrazakeria eta xenofobiaren aurkako nazioarteko eguna den honetan, inoiz baino indar handiagoa hartzen du SOS arrazakeriaren hurrengo esaldiak “Europa zaharraren hegoaldeko muga, hilobi erraldoia da”. Zentsu honetan, Europa mailako arrazakeria eta xenofobia adierazlerik larriena, arrazakeria instituzionalean kokatzen duten eragile guztien irakurketarekin bat egiten dugu. Egungo atzerri politika eta lege ezberdinak izanik, adierazle nagusiak. Politika hauekin, alde batetik, pertsona migrante eta asilotuen kolektiboak jartzen dituzte beraien segurtasun estrategien eta estrategia militar eta polizialen erdian. Bestetik, kontrol soziala, kriminalizazioa eta errepresioa areagotzen dituzte “mendebaldeko demokrazietan”. Eta guzti hau gutxi ez balitz, hirugarren herrialdeetan egindako esku hartze eta injerentzia ezberdinak justifikatzeaz gain, hatsa ere ematen diete.

Gehiago irakurri: Kapitalismoaren ideologia xenofoboa da

 

Euskal Herriaren kontrako erasoen aurrean Hezkuntza Sistema Propioa eraiki!!!

Data esanguratsuak

2016/03/14

Kapitalismoaren helburu bakarra etekin ahalik eta haundiena ahalik eta denbora laburrean lortzea izanik, jendartearen gero eta sektore gehiago zapaldu eta ustiatu eta bizitzaren gero eta eremu gehiago prekarizatzen jarraitzen du, bai Euskal Herrian zein mundu mailan.

Gose aseezin hau elikatzeko ekoizpena merketu eta merkatu berriak ireki behar ditu, eremu guztiak merkantilizatu, alegia. Hau da, langileon lan baldintzak okertu eta gure eskubideak murriztu, beste hainbat herri eta bertoko langileria ustiatu, Ama Lurra gero eta gehiago erasotu eta eremu guztien pribatizazioa bultzatzen du.

Zapalkuntza guzti honi izaera legala emateko, kapitalaren alde legislatzen da. Bere etekinak maximizatzen jarraitzeko behar dituen ekoizpenaren merketzea eta merkatu berriak, Sektore Publikoak eskeintzen dizkio, Lege eta Dekretuen bidez.

Pribatizazioen aldeko jarrera ere ez da hutsaren hurrengoa. Ibilbide honen beste aldea gure eskubideen, eta oro har, jendartearen merkantilizazioa ez ezik diru publikoa esku pribatuetara bideratzea ere bada. Kapitalak behar dituen merkatu berriak sortzeko, orain arte merkantzia izaera ez zuten hainbat eskubide eta bizitza eremu, merkatuaren logikara eramaten ari dira. Gure eskubideak merkatuaren logikapean egoteak eskubide horiek gozatzea, norbanakoen gaitasun ekonomikoaren araberakoa izatea dakar, hau da, eskubide horiek bermatuak izateak klase izaera izango du.

Hezkuntza ez dago logika honetatik kanpo. Hezkuntza sistemak, nazioarteko merkatuaren logikaren imposaketei erantzuten die. Hezkuntza Erreforma inposaketa horren beste urrats bat izanik. Horrela ikasleak unibertsitateko matrikula ezin ordaindu dabiltzan, gurasoenganako dependentzia edo lan prekarioen onarpenaren artean aukeratu behar dute (ahal dutenek), kanpoan ikasten dutenek, tartean euskaraz ikasteko mugitu behar direnak, etxebizitza bat eskuratzeko dirutzak ordaintzen dituzte, garraioa ordaindu behar dute...ea. Ikas baldintza duinik ez edukitzeak hezkuntza duin bat jasotzeko aukera determinatzen du.

Hezkuntza, herri baten etorkizunaren oinarrizko zimendua izanik, hezkuntza sistema horrek, herri horren izaera landu, indartu eta zabaldu behar du, bertoko hizkuntza sozializaziorako lehenengo tresna izango delarik.

Euskal Herriak izaera propioa dauka eta bere izaera horretan oinarritu nahi du bere etorkizuna. Beste eredu bat eraikitzera goazela, hezkuntzak ere, eredu horren islada izan behar du. Hezkuntza feminista, euskaldun, laiko, aurrerakoi, publiko eta zientifikoa nahi dugu. Lan munduan ustiatuak izateko prestatu beharrean, pertsona osoak sortuko duen Hezkuntza eredua da gurea.

Garai hauetan, non herriak eta lekuan lekuko langileriaren eskubideen kontrako erasoak etengabekoak direnean, ikasten jarraitu behar dugu. Ikasmahaitik altxatu eta kalera joan. Kalean ikasi eta ikasmahaiara itzuli. Bizitza osoan zehar ikasten dugulako. Bizitza osoan zehar ikasi behar baitugu. Hori dela eta, ostegun honetan, martxoaren 17an jendarte osoari Hezkuntza Sistema Propioa aldarrikatzeko gonbidapena luzatu nahi diogu.


Ikasleengandik ikas dezagun!!!
M17 altxa!!!


Elkartzen, Euskal Herrian, 2016-III-15ean


 

Martxoaren 8 antipatriarkal eta antikapitalista baten alde

Albisteak

2016/03/07

Kapitalismoak desberdintasuna behar du eta horregatik legitimatu egiten du. Kapitalismoa bere biziraupena langile klasearen aurkako opresio ezberdinetan oinarritzen duen menperatze egitura bat da. Gure klasearen baitan genero,nazio, arraza edo disidentzia sexualaren kontraesanek klasea beraren zatiketa areagotu egiten dute. Kapitalismoak pitzadura hauek baliatzen ditu bere irabazi tasa bermatzeko eta bere diskurtso menperatzailea osatzen duten oinarri ideologikoei eusteko.  

Baina kapitalismoa heteropatriarkaturik gabe ez da ezer. Emakume langilea izan da kontraesan hauen areagotzearen bortizkeriarik handiena eta zuzenena pairatu izan duena, subjektu eta gorputz bezala. Heteropatriarkatua sexuen arteko menperatze baldintzak sortzeko balio izan du. Baldintza hauek emakumeak menpeko bihurtu gaitu, gure lanaren balioa eremu guztietan debaluatuz, produktiboan zein erreproduktiboan. Gainera familia heteropatriarkalaren konfigurazioa kapitalismoak historikoki patriarkatua ideologia bezala betikotzeko erabili duen tresna izan da; giza erlazio guztietan eragiten duen balio soziala.

Kapitalismoak emakumeak lan erreproduktiboaren arduradunak bihurtu gaitu, eta horrekin nahikoa ez eta lan hau doan egiten dugu. Lan indarraren erreprodukzioaren morroi sistematikoak gara, sistema kapitalistaren ekoizpen baldintzak bermatzeko ezinbestekoak. Horrek baieztapen ukaezin batera garamatza: emakume langilearen menpekotasuna menperatze sistema honen biziraupenaren bermatzaile objektiboa da.

Gure gorputzek sistema kapitalistaren bortizkeriarik esplizituena pairatzen dute. Gure lanaren prekarizazioa handiagoa da eta pobretuago gaude. Krisi kapitalistaren ondorioak era bortitzagoan pairatzen ditugu, berdintasunetik gero eta gehiago aldentzen eta esplotazio eta deserrotzearen aurrean zaurgarritzen gaituelarik. Gure lan indarra esplotatzeaz gain, gure gorputza eremu publikoa da; eta jendarte patriarkaletan nagusi diren baloreek gure klasearen baitan diskriminazioak pairatzea ahalbidetzen dute. Berdin da euskaldunak, beltzak, kurduak, lesbianak edo transexualak garen. Emakume izatea gure zaurgarritasun eta menpekotasun egoerak sostengatzen duen elementu komuna da.

Feminismoa langile klasearen borroka orokorrean integratu behar da; eta zehazki euskal herri langilearen borrokan. Emakume bezala lortu beharreko emantzipazioa, klase eta herri bezala lortu beharreko emantzipazioarekin batera joan behar da. Ez dugu nahi sistema kapitalistaren baitan gizonek bizi dituzten esplotazio baldintzekiko berdintasuna. Ez ditugu gizonen klase kontraesanak konpartitu nahi. Emakume eta langile bezala askeak izan nahi dugu. Patriarkatua eta kapitalismoaren menperatze egiturak gainditu nahi ditugu.

Maiatzak1egin!etik diskurtso feminista unibertsitateen bulegoetatik atera nahi dugu; “desintelektualizatu” eta langile klasearen eremura eraman nahi dugu. Lantokietan dagokion protagonismoa berreskuratu behar du. Ezin da beste borroka bat gehiago izan; borroka feminista beste borroka guztietan txertatuta egon behar da. Emakumerik gabe ez dago iraultzarik, ez dago garaipen posiblerik.

KAPITALISMOAREN AURKA, EMAKUME LANGILEOK  BAT EGIN!

 

Gora borroka feminista!

Albisteak

2016/03/05

KAPITALISMOAREN IDEOLOGIA PATRIARKALA DA ETA ONDORIOZ EMAKUMEOK KRUDELKERIA GEHIAGOZ JASATEN DITUGU ESPLOTAZIO ETA POBREZIA EGOERAK

Patriarkatua, jendartearen estruktura ideologiko, politiko eta ekonomikoan integratua dago eta emakumearen aurkako zapalkuntza, esplotazio eta genero menderatzearen bidez adierazten da. Honela kapitalismoak emakumea erabiltzen du bere biziraupenerako sexuen arteko lanaren banaketaren bitartez. Ideologia patriarkalak gure bizitzako esparru guztietan eragiten du. Hori dela eta, txirotzearen ondorioak ez dituzte neurri berean pairatzen emakume edo gizonezkoek. 1996an pobrezian zegoen gizon bakoitzeko 3 emakume bazeuden egoera horretan, egun 2015ean, pobrezian bizi den gizon bakoitzeko 5 emakume daude.

Kapitalismoa gero eta pertsona gehiagoren pobretze prozesua eragiten ari da. Egoera hau ez da neutroa generoari dagokionez, oro har, Europako Batasunean 12 milioi gehiago dira pobrezian dira bizi diren emakumeak gizonak baino. Euskal Herrian prekarietatea lan esparruetan egonkortzen ari da, ia 200.000 lagun daudelarik langabezian. Hala ere, emakumeok lan esparruan bazterketa jasaten dugu. Erregistratutako langabezi tasa handiagoak (%54a emakumeak dira) behin-behinekotasun tasa handiagoak (%27,9 %22,6aren aurrean), gure soldatak %35,6 baxuagoak izateak, edota jardunaldi zatituen %77,8 emakumeok egiteak adierazi bezala. Pobrezia handitzen ari den testuinguru honetan, lana izateak ez du pobrezia egoeren aurrean babesten. Emakume langile pobre izateak lan merkatuan integrazioarekin apurtzen du eta hauxe da pobrezia, pertsonen bazterketa, baliabideen eskasia eta generoen arteko ezberdintasunak ekiditeko oinarrizko baldintza.

Prekarietatea, bazterkeria edo esplotazioa lan esparruetatik haratago doa, emakumeen bizi baldintzen arlo guztietan zabalduz. Mediek izkutatzen dutenaren adibide dira gizon eta emakumeen arteko errenta ezberdintasunak. Gizonezkoen batabesteko errenta totala 24.414€-takoa den bitartean (2011an 25.258€ takoa zen), emakumeena 14.526€-takoa da (ia 2011-koaren berdina, 14.534€). Hau da, gizonek 9.888€ gehiagoko errenta pertsonala eskuratzen dute. Ikus daitekeenez gizon eta emakumeen arteko errenta aldea jeitsi egin da, baina ez emakumeena igo delako baizik gizonezkoenaren gainbeherari esker. Generoaren araberako pobrezia forma ezberdinak aztertu dituzten analisiek, argi adierazten dute emakumeak buru dituzten etxeen egoera kaskarragoa. Pobrezia errealaren eragina bi halako dira emakumeek buru duten familietan, hau da, emakumezkoen %10,3 da gizonezkoen %4,6aren aurrean.

Gehiago irakurri: Gora borroka feminista!

 

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

«HasieraAurrekoa12345678910HurrengoaAmaiera»

TWITTER