Bannerra

Martxoaren 8 antipatriarkal eta antikapitalista baten alde

Albisteak

2016/03/07

Kapitalismoak desberdintasuna behar du eta horregatik legitimatu egiten du. Kapitalismoa bere biziraupena langile klasearen aurkako opresio ezberdinetan oinarritzen duen menperatze egitura bat da. Gure klasearen baitan genero,nazio, arraza edo disidentzia sexualaren kontraesanek klasea beraren zatiketa areagotu egiten dute. Kapitalismoak pitzadura hauek baliatzen ditu bere irabazi tasa bermatzeko eta bere diskurtso menperatzailea osatzen duten oinarri ideologikoei eusteko.  

Baina kapitalismoa heteropatriarkaturik gabe ez da ezer. Emakume langilea izan da kontraesan hauen areagotzearen bortizkeriarik handiena eta zuzenena pairatu izan duena, subjektu eta gorputz bezala. Heteropatriarkatua sexuen arteko menperatze baldintzak sortzeko balio izan du. Baldintza hauek emakumeak menpeko bihurtu gaitu, gure lanaren balioa eremu guztietan debaluatuz, produktiboan zein erreproduktiboan. Gainera familia heteropatriarkalaren konfigurazioa kapitalismoak historikoki patriarkatua ideologia bezala betikotzeko erabili duen tresna izan da; giza erlazio guztietan eragiten duen balio soziala.

Kapitalismoak emakumeak lan erreproduktiboaren arduradunak bihurtu gaitu, eta horrekin nahikoa ez eta lan hau doan egiten dugu. Lan indarraren erreprodukzioaren morroi sistematikoak gara, sistema kapitalistaren ekoizpen baldintzak bermatzeko ezinbestekoak. Horrek baieztapen ukaezin batera garamatza: emakume langilearen menpekotasuna menperatze sistema honen biziraupenaren bermatzaile objektiboa da.

Gure gorputzek sistema kapitalistaren bortizkeriarik esplizituena pairatzen dute. Gure lanaren prekarizazioa handiagoa da eta pobretuago gaude. Krisi kapitalistaren ondorioak era bortitzagoan pairatzen ditugu, berdintasunetik gero eta gehiago aldentzen eta esplotazio eta deserrotzearen aurrean zaurgarritzen gaituelarik. Gure lan indarra esplotatzeaz gain, gure gorputza eremu publikoa da; eta jendarte patriarkaletan nagusi diren baloreek gure klasearen baitan diskriminazioak pairatzea ahalbidetzen dute. Berdin da euskaldunak, beltzak, kurduak, lesbianak edo transexualak garen. Emakume izatea gure zaurgarritasun eta menpekotasun egoerak sostengatzen duen elementu komuna da.

Feminismoa langile klasearen borroka orokorrean integratu behar da; eta zehazki euskal herri langilearen borrokan. Emakume bezala lortu beharreko emantzipazioa, klase eta herri bezala lortu beharreko emantzipazioarekin batera joan behar da. Ez dugu nahi sistema kapitalistaren baitan gizonek bizi dituzten esplotazio baldintzekiko berdintasuna. Ez ditugu gizonen klase kontraesanak konpartitu nahi. Emakume eta langile bezala askeak izan nahi dugu. Patriarkatua eta kapitalismoaren menperatze egiturak gainditu nahi ditugu.

Maiatzak1egin!etik diskurtso feminista unibertsitateen bulegoetatik atera nahi dugu; “desintelektualizatu” eta langile klasearen eremura eraman nahi dugu. Lantokietan dagokion protagonismoa berreskuratu behar du. Ezin da beste borroka bat gehiago izan; borroka feminista beste borroka guztietan txertatuta egon behar da. Emakumerik gabe ez dago iraultzarik, ez dago garaipen posiblerik.

KAPITALISMOAREN AURKA, EMAKUME LANGILEOK  BAT EGIN!

 

Gora borroka feminista!

Albisteak

2016/03/05

KAPITALISMOAREN IDEOLOGIA PATRIARKALA DA ETA ONDORIOZ EMAKUMEOK KRUDELKERIA GEHIAGOZ JASATEN DITUGU ESPLOTAZIO ETA POBREZIA EGOERAK

Patriarkatua, jendartearen estruktura ideologiko, politiko eta ekonomikoan integratua dago eta emakumearen aurkako zapalkuntza, esplotazio eta genero menderatzearen bidez adierazten da. Honela kapitalismoak emakumea erabiltzen du bere biziraupenerako sexuen arteko lanaren banaketaren bitartez. Ideologia patriarkalak gure bizitzako esparru guztietan eragiten du. Hori dela eta, txirotzearen ondorioak ez dituzte neurri berean pairatzen emakume edo gizonezkoek. 1996an pobrezian zegoen gizon bakoitzeko 3 emakume bazeuden egoera horretan, egun 2015ean, pobrezian bizi den gizon bakoitzeko 5 emakume daude.

Kapitalismoa gero eta pertsona gehiagoren pobretze prozesua eragiten ari da. Egoera hau ez da neutroa generoari dagokionez, oro har, Europako Batasunean 12 milioi gehiago dira pobrezian dira bizi diren emakumeak gizonak baino. Euskal Herrian prekarietatea lan esparruetan egonkortzen ari da, ia 200.000 lagun daudelarik langabezian. Hala ere, emakumeok lan esparruan bazterketa jasaten dugu. Erregistratutako langabezi tasa handiagoak (%54a emakumeak dira) behin-behinekotasun tasa handiagoak (%27,9 %22,6aren aurrean), gure soldatak %35,6 baxuagoak izateak, edota jardunaldi zatituen %77,8 emakumeok egiteak adierazi bezala. Pobrezia handitzen ari den testuinguru honetan, lana izateak ez du pobrezia egoeren aurrean babesten. Emakume langile pobre izateak lan merkatuan integrazioarekin apurtzen du eta hauxe da pobrezia, pertsonen bazterketa, baliabideen eskasia eta generoen arteko ezberdintasunak ekiditeko oinarrizko baldintza.

Prekarietatea, bazterkeria edo esplotazioa lan esparruetatik haratago doa, emakumeen bizi baldintzen arlo guztietan zabalduz. Mediek izkutatzen dutenaren adibide dira gizon eta emakumeen arteko errenta ezberdintasunak. Gizonezkoen batabesteko errenta totala 24.414€-takoa den bitartean (2011an 25.258€ takoa zen), emakumeena 14.526€-takoa da (ia 2011-koaren berdina, 14.534€). Hau da, gizonek 9.888€ gehiagoko errenta pertsonala eskuratzen dute. Ikus daitekeenez gizon eta emakumeen arteko errenta aldea jeitsi egin da, baina ez emakumeena igo delako baizik gizonezkoenaren gainbeherari esker. Generoaren araberako pobrezia forma ezberdinak aztertu dituzten analisiek, argi adierazten dute emakumeak buru dituzten etxeen egoera kaskarragoa. Pobrezia errealaren eragina bi halako dira emakumeek buru duten familietan, hau da, emakumezkoen %10,3 da gizonezkoen %4,6aren aurrean.

Gehiago irakurri: Gora borroka feminista!

 

Elkarlanean kontzientziak pizten... Gora Martxoaren 3a

Data esanguratsuak

2016/03/02

40 urte luze pasa dira 1976ko martxoaren 3an poliziak Gasteizen burututako sarraskitik. Egun horretan, Zaramaga auzoko San Frantzisko elizan bilduta zeuden milaka langileen aurka oldartu eta haietako bost erail zituen: Romualdo, Pedro, Francisco, José eta Bienvenido. Gerora, indar errepresiboek hilketa hauek salatzen zuten hainbat langileen bizitzarekin amaitu zuten. Urte horietako klase borrokaren areagotzea geldiaraztea zuen helburu, erregimenak erreformarekin aurrera egin ahal izateko eta haren oinarriak kolokan jartzen zituen mugimendu zabalarekin amaitzeko.

Gaurko Euskal Herrian martxoaren 3a herri boterearen eta duintasunaren sinbolo bilakatu da. Hainbat urtez isilarazita eta ahaztuta izatea nahi izan dute, baina Gasteizeko langileen eredua gainetik pasa zaie. Izan ere, eredugarria baita urte horietan zabaldu zen elkartasuna eta batasuna: enpresa, sektore eta jatorri ezberdinetako langileen arteko esperientzia trukaketek, asanbladek, eztabaidek eta ekintzek erakutsi baitzuten batuta gaudenean daukagun indarra eta nola elkarlanean kontzientziak pizten ditugun. Kapitalismoaren krisian gauden momentu honetan, Gasteizeko langileen borrokaren irakaspenak gaur presente eduki behar ditugu, pairatzen ditugun erasoei  aurre egiteko tresnak, alegia.

Maiatzak 1 Eginek Gasteizen urteurrenaren inguruan antolatu diren hamaika deialdietan parte hartzeko deia egiten dio herri mugimenduari eta langile herriari. Eraildakoen izenak historian ez galtzeko eta borroka bizirik dagoela aldarrikatzeko helburuetan ere herri mugimenduak baduelako zer esanik.

Gora Martxoaren 3a!

 

2016ko aurrekontuen irakurketa kritiko bat prestazio sozialen arloan

Aurrekontuak

2016/02/15

AURREKONTUAK, KAPITALISMOAREN ALDEKO POLITIKA EKONOMIKOAREN TRESNA, ABERASTASUNAREN KONTZENTRAZIOA ETA POBREZIAREN HEDAPENA AREAGOTUZ

Eusko Jaurlaritzak argitaratzen duen “Pobrezia eta ezberdintasun sozialen inkestatik, beste hainbat gauzen artean, errealitatea   nahiko ondo irudikatzen duten 2 ondorio atera ditzakegu. Alde batetik diru sarreren banaketan desberdintasunak antzematen direla esaten digute, kontraesankorrak diren prozesu bateratuak nabarmenduz: beheranzko norabidean doan herritarron zati bat, eta “ongizate osoa” bezala definitzen den poloaren gorako norabidean bestea (...) bestalde Europa hegoaldeko herrialdeetan krisiaren eragina bereziki gordinagoa izan denetan, Europar testuinguruan alderatzen diren adierazleek Hego Euskal Herriaren kokapenaren narriadura erakusten dute.

 



Kapitalismoa batez ere polarizazioa baita, alde batetik, aberastasunaren kontzentrazioa, segurtasuna eta kontsumoa munduko aberastasunaren %83 aren jabe den %10eko biztanleria horrentzat  eta bestetik langabezia, prekarietatea, miseria pentsioak eta osasuna, hezkuntza zein oinarrizko elikadurarako zailtasuna ...pobrezia azken finean.  Kontrara, krisi garaian ere gora egin duten kapital errenten igoera. Araba, Bizkaia eta Gipuzkoako biztanleriaren %1,67ak, aberastasunaren %44,78aren jabe dira. Bitartean 200.000 pertsona daude langabezian, herritarron %8a hilabeteko 500eurotik beherako diru sarrerekin bizi dira, eta %36,33a pobreziaren mugaren azpian kokatzen dira (BPG per capitaren %37,5). Emakumeon kasuan egoera lazgarriagoa da dudarik gabe, 5 emakume bizi baitira pobrezia egoeretan egoera berdinean bizi den gizon bakoitzeko.

Krisia konpontzera zetozen murrizketak, konpontzetik urrun, aberats eta pobreen arteko desberdintasuna handitu izana dute ondorio nagusi. Lan merkatuaren prekarizazio izugarria, gero eta nabariagoa den babes sozial hutsala, ondare eta zerbitzu publikoen pribatizazioek, gero eta indartsuagoa den prekarizazio sozialera garamatzate. Guzti hau, guztiz erregresiboa den fiskalitateari eta iruzur fiskalari diogun tolerantzia altuari lotuta, aurrekaririk gabeko aberastasunaren kontzentrazio mailetara dakarzkigu. Lehen aipatu bezala, Europa hegoaldeko herrialdeak izanik ondoriorik latzenak pairatzen ari garenak.

Panorama orokorra: Langabezi tasa oso altuak; kontratu prekarioak; soldaten prekarizazioa, Europako LGS (SMI) bataz bestekoaren oso azpitik dagoena;  behin behinekotasuna; partzialtasuna; gaur egun lana edukitzea ez da pobreziatik ihes egiteko bermea, azken kasu honetan daude Hego Euskal Herriko herritarren %35a...Baina pobrezia etxeetan materializatu egiten bada, horren zergatia, politika publikoek aberastasunaren birbanaketan duten zeregina ez betetzean datza. Eta honi, aurrekontuen egonkortasuna bermatzeko neurriek, langabezi eta sorospen laguntzetan emandako murrizketa larriak, RGIa eskuratzeko neurrien gogortzea eta 2014az geroztik urtez urteko azken honen %7aren jaitsierarekin batera, babes sozialerako neurriak txikitu egin dira egoera asko okertu den garai hauetan. Gaur egun laguntzok, ez dira PIB aren 0,7 famatura irizten (Bizkaia, Araba eta Gipuzkoan %0,65 eta Nafarroan %0,54). Aurrekontua errenta soziala birbanatzeko tresna baliotsuena izan beharko litzateke, merkatuaren, edo beste hitz batez kapitalismoaren ondorioak leuntzeko beharko luke izan.

 

icon Análisis crítico Presupuestos 2016 - Prestaciones

icon Jar diezaiogun limitea pobreziari

 

Kapitalismoaren aurka langileok bat egin

Albisteak

2016/02/08

HERRI MUGIMENDUA INDARTUZ ETA ANTOLATUZ EUSKAL HERRI LANGILEA LAGUNDU

Kapitalismoak, krisi estruktural batean dagoena, eraso berri bat egin du langile klasearen interesen aurka eta bere aberastasunaren metaketaren logikaren defentsan. FMI, Munduko Bankua, OTAN bezalako erakundeek eta multinazionalen interesak defendatzen dituzten beste presio taldeek estruktura politiko desberdinak erabiltzen dituzte (Europar Batasuna, espainiar eta frantses estatuak, instituzio lokalak eta beste asko) neurri desberdinak ezartzeko. Neurri horien helburua herri sektore zabalen baldintzen prekarizazioarekin jarraitzea da, haien etekinak handitzeko. Austeritate neurriak, langabezi tasaren igoera, FMIren adierazpenak… talde ekonomiko handien beharrei egokitutako baldintza laboralak eta sozialak inposatzen jarraitzen dizkigute. Egoera hau, CEOE, Confebask eta CENaren posizioarekin batera, inposatutako krisi honetatik ateratzeko sakrifizioa beharrezkoa denaren ideiara eramaten gaitu. Baina neurri hauek lortzen duten bakarra finantza kapitalarentzako datu makroekonomiko onak dira, langile klasearenganako esplotazioa eta opresioa handituz. Kapitalismoak menderatze estrukturak blindatzeko eta estatuek transnazionalen interesei erantzutea bermatzeko beharraren aurrean, TTIPak (EEBB eta EBren arteko komertzio askerako ituna) ”zaintza ekonomikorako” neurriak sortu eta inposatzen ditu ISDS bezala, auzitegi pribatu bat itunean dauden estatuek akordioa betetzen dutela bermatzen duena nahiz eta estatuarentzat subiranotasun ekonomiko, politiko eta ekonomikoa galtzen duen. Berriro ere, finantza kapitalak estatuen gainetik inposatzen saiatzen da, hauei haien hedapenerako baldintzak sortzera behartuz, presio fiskala doituz edo lan merkatua “malgutuz”. Paraleloki, gudak eta biolentzia sistemaren eta bloke inperialisten kontraesanen zorroztearen isla dira. Internazionalizazioak eta kapitalaren kontzentrazio gero eta handiagoak mundua tablero geoestrategiko batean bihurtzen dute, non korporazioek geratzen diren baliabide eta merkatu gutxiengatik borrokatzen diren. Gainera, segurtasun indarrek sistema honekiko disidentea den eraso edo jarrera era zentzagarri batean erreprimitzen dute, errealitate hau larrituko da segurtasun legedi berriarekin (Mozal Legea…). Hau guztia gure eskubideen arpilatzearenganako arreta aldentzeko helburuarekin. Kapitalismoak, kontsumismo eta indibidualismoaren bidez, gure alienazioa sustatzen du. Langile klasearekiko identifikazioa galdu dugu eta desmobilizazioak haien statu quo legitimatzen du. Produkzio eredua eta esplotazio moduak aldatu dira kapitalismoaren interesean, sektore industriala deslokalizatuz, azpikontratak gero eta gehiago ezarriz, ETTak, autonomo faltsuak… etekin tasa altuagoa lortzeko eta klase elkartasuna ahultzeko helburuarekin. Hala ere, guztiak langileak gara produkzio bideak gure esku ez dauden eta patroi eta enpresarioek gure lan indarraren salmentarekin etekinak lortzen duten bitartean. Gainera, kapitalismoak lortzen du langile klasea bere artean borrokatzea, langile klasearen pribilegio gutxien dituzten sektoreen galerarako:emakumeak, pertsona migratuak, disidente sexualak… Horren adibide argia da Europa osoan dagoen eskuin muturraren babes elektoralaren igoera. Gure artean borrokan gauden bitartean, kapitalismoaren inpunitatea eta bere genero, klase, arraza eta nazio kontraesanen etengabeko erreprodukzioa borrokatzeko kolektiboki antolatzetik urrunago egongo gara. Uste dugu kapitalismoaren kontroletik askatzen ez den edozein espazio azkenean bera erreproduzitzen duela. Horregatik uste dugu oso garrantzitsua dela kapitalaren kontrako borroka era guztietan eta gure proiektu guztietan egitea, gizartea aldatzeko borroka partziala ezinezkoa delako sistemaren suntsiketa eta sistema berri baten eraikitzea bilatzen ez bada. Maiatzak1egin-en borroka sektorial eta behin-behinekoak oso garrantzitsuak direla ulertzen dugu. Horregatik, beharrezkoa ikusten dugu Euskal Herriko langile klasearen batasuna eta beste herri eta nazioko langile klasearekiko elkartasun internazionalista. Helburu horrekin, garrantzitsua iruditu zitzaigun Bizkaian Movistarreko langileek egin zuten 70 egun baino gehiagoko borrokan inplikatzea; hurrengo asteetarako planteatzen ari diren dinamikan laguntzea bezala. Nahiz eta harreman sozial konplexuak izan (haien artean borrokatzera eramaten dituzten enpresa desberdinengatik azpikontratatutako autonomoak) eta sindikatu handien babesa eta estaldura lortzeko zailtasunak izan, greba hartan erakutsi zuten posible dela sistemak jartzen dituen oztopoei aurre egitea eta Ibex35ean dagoen enpresa garrantzitsuenetariko bati, eta historikoki estatu espainiarraren hedapen inperialista ordezkatu duen enpresari, aurre egitea. Maiatzak1egin-ek Bilboko herri mugimenduaren eta langile mugimenduaren arteko harremanak indartzeko tresna bat izan nahi du. Asanblada, gure identitatearen berreskurapena eta klase antolakuntza aldarrikatzen dugu, langile klasearen emantzipazioan aurrera egiteko.

 

KAPITALISMOAREN AURKA, LANGILEOK BAT EGIN!

 

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

«HasieraAurrekoa12345678910HurrengoaAmaiera»

TWITTER