Bannerra

2017ko aurrekontuen analisia

Aurrekontuak

2016/12/23

INSTITUZIO DESBERDINETATIK INPOSATZEN ZAIGUN EREDU PREKARIOA GELDIARAZTEKO, ELKARTZENEK PARTE HARTZAILEAK ETA ABERASTASUNA BANATUKO DUTEN AURREKONTUAK EXIJITZEN DITU


Aurrekontuak politika ekonomikoaren tresna kapitalismoaren zerbitzura

Aurrekontuak tresna nagusiak dira aberastasuna banatzeko, eta baita pertsona guztiei duintasunez  bizitzeko behar dituen gutxieneko materialak  bermatzeko ere. Horregatik, ezin ditugu utzi botere kapitalistaren eta haren alderdien esku aurrekontuen gaineko erabakiak. Aurrea hartu behar diogu egoerari eta jabetu aurrekontuez ari garenean zertaz ari garen: diru-bilketa egiteko moduaz, bildutakoa zertan gastatu erabakitzeaz eta  prozesu hori nola egin eta nork erabakitzen duen aztertzeaz. Ez gara ari soilik gastuei buruz.

Urtez urte ari gara ikusten errentarik baxuenek bere gain hartzen dutela zergen pisu handiena. Krisia aitzakia besterik ez da kapitalak inposatutako egitura atzerakoiaren oinarrizko ezaugarriak gero eta gehiago indartzeko. Gero eta gehiago dira zeharkako zergak, mailakako elementurik ez eta bildutakoaren erdia baino gehiago suposatzen dutenak (2017an %53,53, 2008an %46 baino ez). Beraz, zerga gehienak langileek zein herritar sektoreek ordaintzen dituzte. Presio fiskalak Europako baxuenetakoa izaten jarraitzen du, hori dela-eta diru-bilketa txikia da. Guzti honi iruzur fiskalaren handiagotzea gehitu behar diogu (10.000 milioi euroetatik gora), ondasun handiek gozatzen duten inpunitatearen erakusle.

Diru-sarrera gutxiago izan arren, kupoa eta hitzarmena ordaintzen jarraitzen dugu. Madrili gero eta diru gehiago ordaintzen diogu bere zorra ordain dezan (gastu militarrak, jaso ez ditugun transferentziak, azpiegitura handiak…). Oro har, 2017an Euskal Herriak 1.700 milioi eurotik gora bidaliko ditu Madrilera kupo eta hitzarmenaren bidez, aurten Nafarroak ordaindu beharrekoan jaitsiera nabarmena egon den arren.

Etengabeko pribatizazioez gain, publikotik ekimen pribaturako diru transferentzia eta alor guztietan ezartzen diren murrizketak, langabezia modu esponentzialean ari da gora egiten (176.600 pertsonatik gora langabezian eta %93ko behin-behinekotasuna). Hortaz, horrek guzti horrek erakusten digu zein den egoera: klase herritarrak baztertu daude. Eta bazterketa hori AURREKONTUETATIK hasten da.

Hala ere, obra “faraonikoak” egiten (AHTa, SuperHegoa, SuperPortua, ...) jarraitzen dute, zenbaiten poltsikoak betetzeko. Adibide esanguratsu bat: 2010 eta 2018 urteen artean, Araba, Bizkaia eta Gipuzkoak AHTri bideratutako aurrekontua 2.570,74 milioikoa da; bitartean 2016an Etxebizitza Sailburuordetza guztiari 108,9 milioi dagokio (2017ko martxo-arte luzatutako aurrekoatuak) hau da, AHTn 8 urtetan eta etxebizitza politikan 25 urtetan gastatuko dena berdina da. Nafarroan errealitate bera: AHTri 1,25 milioi euro bideratzeaz gain, ezkutatu egiten da “gastu sabaian” ez zenbatuz. Bitartean, etxebizitzari sarrera eta eraikuntzaren sustapeneko sailari 53,90 milioi euro esleitzen zaio, 2008an 273,88 milioi izan zirenean, agerian utziz “aldaketaren” gobernuaren neurrien epelkeria; gainazala soilik ukitzen eta apur gutxi batzuk gehiago banatzen dituzten neurriak; arazoaren erroa bilatu nahi ez dituzten neurriak.

Gehiago irakurri: 2017ko aurrekontuen analisia

 

Indarkeria patriarkalaren aurka antolakuntza eta autodefensa

Data esanguratsuak

2016/11/23

Beste urte batez Azaroaren 25a. Emakumeok sufritzen dugun indarkeria salatu baino ezin dugun beste urte bat. Adierazpen instituzionaletan indarkeria patriarkalari buruzko azterketa zintzo, serio eta osorik ezta kapitalismoari erreferentzia egingo dionik aurkituko ez dugun beste urte bat. Ez bada, borroka feministak egindako urteetako lanari esker, bi errealitate hauek ezin banatzearen ikasitik. Feminismotik ikasi dugu kapitalismoaren ideologia patriarkala dela. Patriarkatua, jendartearen estruktura ideologiko, politiko eta ekonomikoan integratua dago eta emakumearen aurkako zapalkuntza, esplotazio eta genero menderatzearen bidez adierazten da. Honela, sexuen arteko lanaren banaketaren bitartez, kapitalismoak, bere biziraupenerako eta erreprodukziorako, emakumeok erabiltzen gaitu. Erabilpen horren zirrikitu guztiei indarkeria darie.

Sistema honen biziraupena eta erreprodukzioa ziurtatzen dituzten botere harremanak betikotzeko indarkeria oinarrizko osagaia da. Egiturazko indarkeria hau antzemanezina izatea bilatzen du sistemak, existitzen ez dela sinetsi arazi arte. Emakumeon kontrako biolentzia guztien artean baliteke indarkeria fisikoa ikusgarriena izatea, agerikoena bait da. Baina patriarkatuak, kapitalak bezala, oharkabean igarotzen den egiturazko indarkeria beharrezkoa du: emakumeon aurkako gutxiespenak, irainak, ikusezintasuna, hizkera sexista eta matxista, prekarietatea, pobreziaren feminizazioa, muturreko pobrezia egoerak….ea.

Egiturazko indarkeria hori, gehienetan aitortu nahi ez duguna, xirimiriak bezala pixkanaka pixkanaka, urteak daramatza jendartearen kontzientzia bustitzen. Orohar, indarkeria naturalizatuz, eta indarkeria patriarkalaren ideia eta ekimenak gogortasun gehiagorekin berretsiz. Iruñako 5en kasua paradigmatikoa da: erasotzaile bakarretik, taldean eginiko erasoak; erasoak izkutatzetik, sare sozialetan publikoki ospatzera...indarkeria “ikustezin” hori aztertu gabe uler ezin daitezkeenak, patriarkatu-kapitalismo harremana eta harreman sozial guztiak bustitzen dituen ideología patriarkala alegia. Zeinak kapitalismoari funtzionala izanik ere, stuts-quo-aren mantentzea bilatzen duen.

Statu-quo-a bere horretan mantentzeko, familiaren paperak berebiziko garrantzia dauka. Familia eredu patriarkala, emakumeen gain erortzen diren etxeko lanen ikusezintasunean oinarritzen da, sozialki beharrezkoa den lanean alegia. Patriarkatuak sistema kapitalista sostengatzen duen bezala, familiak patriarkatua sustatzen du, patriarkatuaren erreprodukzioa ziurtatzen laguntzen duelarik. Lan merkatuan integratzetik al dator emakumeon askapena? Inolaz ere. Familia eredua nuklearra izaten jarraitzen du, lan erreproduktiboa ikustezina eginez, eta emakumeen esku jarraituz. Honela emakumeok lanaldi bikoitza izatera pasatuz (prekarizazio prozesua eta pobrezia bortitzago pairatzen dugu, lan merkatuan lan baldintza kaskarrenak ditugu sektore prekarizatuenetan gehienetan eta askotan lan erreproduktiboak izanik. Soldata baxuenak dituzten lanetara kondenatzen gaituzte, gizonek egiten duten lan bera egiten badugu ere gutxiago kobratzen dugu…ea). Patriarkatuaren mantenuak, esplotazio kapitalistari errefortzu egiten diolarik. Kapitalaren irabazi tasak behera egiten duen heinean indarkeriaren erabilpena agerikoagoa eta bortitzagoa bilakatzen ari da.

Patriarkatuak emakumeon zapalkuntza ziurtatzeko, beste bide batzuen artean, emakumeon kondizio materialak baldintzatzen ditu, kapitalismoak bikain ikasi eta erabiltzen duena. Gizonekiko ekonomikoki menpekoak izatera kondenatu nahi gaitu (Bada, sistema patriarkala gainditzerako bidean urratsak ematen hasteko ezinbestekoa da lan produktiboa eta erreproduktiboa banatzea, Pobreziaren Muga ezartzea (BPG per kapitaren %37,5a) eta kantitate hau berdindu edo gaindituko duen gizarte soldata bat ezartzea. Era berean, langileen arteko gutxienengo soldata BPG per kapitaren %50ean ezarri behar da genero ezberdinetako langileen arteko soldata ezberdintasuna ekidinez. Independentzia ekonomikorik barik askatasuna eta independentzia pertsonala hitz hutsak baino ez dira.

Herri honek hamaika eraso ezagutu ditu bere historian zehar eta eraso guzti horien aurrean bere burua defendatu du. Herri honen langileriak biolentzia mota asko pairatu ditu eta egoera horri aurre egiteko beharrezkoa izan du bere burua antolatzea. Herri honen emakume langileok, gure erraietan daramagu euskaldun, emakume eta langile izatearen indarkeria. Legitimitate osoa izatetik haratago, eraso guztien aurrean bizirik ateratzeko aukera bakarra antolakuntza eta autodefentsa feminista ere badugu. Zentzu horretan azaroaren 25aren harira Euskal Herriko txoko guztietan emango diren mobilizazioetan parte hartzera gonbidatu nahi zaituztegu baita egunero txoko guzti horietan ematen diren eraso guztiei aktiboki erantzutera gonbidatu ere. Bat ikutzen badute guztiok ikutzen gaituzte.

 

Defenda gaitezen!!!!

Gora borroka feminista!!!!

Patrizia Muñoz eta Iker Aroztegi, Elkartzeneko kideak.

Euskal Herrian, 2016ko azaroaren 25ean

 

Propuesta para desbloquear el tema de la vivienda vacía en Gasteiz

Etxebizitza

2016/11/16

Propuesta de varios organismos sociales para desbloquear el tema de la vivienda vacía en Gasteiz y para garantizar el derecho de todas las personas a tener una vivienda en alquiler al precio de sus recursos económicos

Los Organismos Sociales firmantes, proponemos al Ayuntamiento de Vitoria-Gasteiz y al Gobierno Vasco, que aborden con urgencia las necesidades de las personas sin vivienda y de las que son desalojadas en forma de desahucios por la situación económica que les impide pagar los alquileres o las amortizaciones e intereses a la Banca.

Nuestra postura es clara en el caso de las viviendas públicas, esas personas que pierden la propiedad no pueden quedar en la calle, la Instituciones Públicas les tiene que garantizar una vivienda de alquiler con las nuevas condiciones económicas y no se les podrá cobrar por encima del 15% de sus ingresos.

En el caso de bancos u otros propietarios particulares, estas mismas instituciones deberán ofertar de sus pisos vacíos una alternativa para estas personas en las mismas condiciones del 15% de sus ingresos.

Es conocido por la población de Gasteiz, que el ayuntamiento de nuestra ciudad dispone de 491 viviendas vacías en nuestra ciudad, con la siguiente distribución: 1) En Errekaleor hay 189 viviendas vacías, algunas de ellas han sido reformadas y habitadas recientemente. 2) En Olarizu hay 114 viviendas vacías. 3) En Aratxabateta 63 viviendas vacías. 4) En el Casco Histórico 125 viviendas vacías (34 viviendas arrendadas, 90 vacías y 52 en malas condiciones).

En la ciudad según los Grupos Políticos del ayuntamiento y del concejal del PP Garnica, hay además 622 viviendas vacías pendientes de venta. 1) De ellas 188 viviendas vacías de Promociones Privadas. 2) VISESA tiene 464 viviendas vacías. 3) Otras muchas viviendas de particulares están vacías (varios miles). 4) A fecha de abril del 2015 había 366 Procesos de Realojo. 5) Nadie quería decir cuántas personas estaban siendo desalojadas de sus viviendas.

El PP decía en aquel tiempo que el Parque de Viviendas de Alquiler existía y que era Alokabide, que además tenía las competencias.

Nosotros/as creemos que las dos instituciones, Ayuntamiento y Gobierno Vasco son competentes para crear el Parque de Viviendas de Alquiler. O se crearían dos Parques que se podrían complementar, uno Municipal con 491 viviendas y el otro del Gobierno Vasco (Alokabide), que dispone de muchas más viviendas. Estas dos instituciones podrían acoger las viviendas vacías que tienen los particulares, para hacerse cargo de ellas y ponerlas al alquiler, garantizando siempre que estén en condiciones de habitabilidad. El conjunto de viviendas vacías de la ciudad, se estima en 5.649 y luego estarían la 2ª residencia que rondaría las 2.768 viviendas.

Han sido muchas las personas de Gasteiz que han sido desahuciadas, y ni Alokabide ni el ayuntamiento, han sido capaces de solventar estos graves problemas, por lo cual la tensión sobre las viviendas vacías se está haciendo cada vez más fuerte, con desalojos y ocupaciones de las personas que no tienen acceso a un techo.

Las organizaciones que suscribimos este comunicado, ante la falta de respuesta institucional al derecho a la vivienda digna para todas las personas, justificamos la ocupación sobre todo de las viviendas institucionales, incluso llamamos a la población necesitada a ocuparlas para que se respeten sus derechos, que están por encima de los derechos de propiedad de la institución.

Por otra parte, llamamos al Poder Judicial para que colabore con las Instituciones Públicas y no sea un instrumento de represión para estas personas dando preferencia a las pretensiones avaras de los Bancos, sino que sean intermediarios para que estas personas no se queden en la calle.

Sí vamos a pedir a las personas que ocupen una vivienda, para que respeten a las personas que previamente la habitaban y no se creen situaciones de rechazo en la zona, que puede convertirse en brotes de no convivencia sin ninguna justificación. El derecho a techo o a una vivienda en alquiler, no puede suponer con la ocupación “quítate tú que ya la ocupo yo”, porque entonces estamos enfrentando derechos de varias personas.

 

Elkartzen, Judimendikoak, Gasteiz Txiki, Betiko Gasteiz, Erreka Txiki, Zazpigarren Alaba, Bost Urki, Errota Zaharra y Uribe Nogales.

Vitoria-Gasteiz, 16 de noviembre de 2016



 

No a la criminalización de la pobreza

Albisteak

2016/11/02

DIA DE LAS PERSONAS DIFUNTAS DE LOS DERECHOS...RECORTADOS POR LANBIDE

Varias personas que ven vulnerados sus derechos por parte del “Servicio Vasco de Empleo” se concentran ante las oficinas centrales de Lanbide en Bizkaia para denunciar las malas prácticas y recortes que se aplican de forma sistemática desde el Gobierno Vasco con el ánimo de vulnerar los derechos que asisten a las familias que sufren situaciones de paro, precariedad y exclusión social. En esta comparecencia pública también participará el abogado de algunas de estas familias; y que lleva varios recursos en los juzgados contra los recortes de Lanbide, y con varios de ellos ganados a Lanbide en el Contencioso Administrativo.

Iniciativa que se desarrolla bajo el lema “Día de las personas difuntas de los derechos… recortados por Lanbide”. En concreto, personas usuarias de Lanbide -y diferentes colectivos sociales de Bizkaia-, denuncian el acoso permanente que sufren las personas perceptoras de las prestaciones sociales; y la vulneración de derechos -y de la propia ley- por parte del Gobierno Vasco. Malas prácticas implementadas como herramienta de recorte social.

En el trascurso de esta movilización se entregará un documento donde se recogen los recortes y malas prácticas habituales de Lanbide. Además, de propuestas de cambio para restaurar estos derechos vulnerados.

Estos son los casos concretos que se denunciarán en el día de hoy:

-A. S. M. de 43 años. Persona a la que se extingue la Renta Complementaria de Ingresos de Trabajo. Aunque en todo momento ha acreditado (vía registro en la oficina de Lanbide-Beurko, en Barakaldo), sus recursos económicos vía empleo precario; y el patrimonio disponible. Además, de su sentencia de separación. Documentación que acredita su derecho a percibir los denominados “Incentivos al Empleo”, como reconoció Lanbide en un primer momento. Persona que, a día de hoy, tiene presentada denuncia contra Lanbide ante el contencioso-administrativo por vulnerar sus derechos.

-J.M.G. 28 años. Ve denegada la Renta de Garantía de Ingresos por no entregar la documentación requerida cuando obra en su poder un resguardo de la oficina de Lanbide-Beurko de Barakaldo donde se acreditaba la presentación de dicha documentación. Por otro lado, se le solicita nueva documentación que nada tiene que ver con su situación económica, como la tarjeta sanitaria.

-V. A .L. 40 y J. I. B. M. 49 años. Matrimonio que después de vivir 10 meses en una fábrica abandonada en Trapagarán ve denegado su acceso a la Renta de Garantía de Ingresos por no entregar un certificado que nunca se les había solicitado desde Servicios Centrales de Lanbide o en su oficina de Portugalete.

-E.C.M. 26 años. Persona a la que se deniega la Renta de Garantía de Ingresos por no entregar documentación, cuando obra en su poder un resguardo de la oficina Lanbide-Beurko de registrar dicha documentación. Además, Lanbide interpreta que tiene una “relación sentimental” simplemente por tener un contrato “de cotitularidad y coarriendo” con la persona con la cual comparte piso de alquiler.

 

Gehiago irakurri: No a la criminalización de la pobreza

 

Etxebizitza eskubidea Nafarroan

Etxebizitza

2016/10/19

AURREKO GOBERNUAREN ETXEBIZITZA LEGEA MOLDATZEKO NAFARROAN ONARTUKO DIREN ALDAKETAK, KASU ZEHATZ BATZUK KONPONDU ARREN PERTSONA GUZTION ETXEBIZITZA ESKUBIDEA BERMATUKO EZ DUEN ADABAKIA BESTERIK EZ DIRA

Aldaketek, funtsean, babestutako alokairua sustatu asmoz etxebizitza berri gehiago eraikitzeko eraikuntza-enpresekin lortutako akordio bat dute oinarri. Alde batetik, alokairuaren zenbatekoa etxebizitza premian dauden pertsonek ordain dezaketen errentaren araberakoa izan beharrean, metro karratuaren salneurriaren murrizketan oinarritzen da. Eta bestetik, etxebizitzaren jabetza ez da administrazio publikoaren esku gelditzen, nahiz eta babespeko etxebizitza horien eraikuntza guztion diruarekin ordaindu.

Behin eta berriz errepikatzen den akatsa errepikatuko da oraingoan ere: diru publikoa esku pribatuetara bideratuko da babespeko alokairua sustatzeko. Zer dela eta ez da diru publiko hori “alokairu sozialeko etxebizitza publikoak” sustatzera bideratzen? Zergatik ez da diru publiko hori Administrazio publikoak kudeatuko lukeen eta, hain gai garrantzitsua izanik, benetako partehartze soziala izango lukeen ETXEBIZITZA PARKE PUBLIKOA handitzera bideratzen?

Etxebizitza hutsen erabilera bermatuz, etxebizitza premian dauden pertsonen beharrizanak aseko dituen alokairu sozialeko etxebizitza Parke Publikoa sortzea da egin beharrekoa. Etxebizitza berri gehiago eraikiz hirigintza basatiaren dinamika eroan jarraitzen dugu, hondamendi sozial, ekologiko eta ekonomikoa eragin duen dinamikan, zeinak egungo krisi eta bazterketa sozial testuingurura ekarri gaituen.

Eraikuntza enpresekin lortutako akordioan oinarritzen diren Legearen aldaketek Botere Judizialarekin eta erreskatatutako bankuen etxebizitzak kudeatzeko sortu zen Sareb elkartearekin erdietsitako akordioak ere hartu dituzte kontuan.

Sareb delakoarekin lortutako akordioa (Nafarroako Gobernuari 6 urtez 30 etxebizitza uztea) lorpen gisa saltzen zaigu, 30 etxebizitza besterik ez direnean, alegia, ogi apurrak besterik ez. Hasera haseratik Sareb delakoak kudeatzen dituen milaka etxebizitzek publikoak izan behar zuten, izan ere, Sareb bera finantza sistema “garbitzeko” helburuz diru publikoarekin, alegia, guztion diruarekin sortutako elkartea baita.

Bazterketa soziala eragin dezaketen etxe-gabetze kasuak antzemateko Botere Judizialarekin erdietsitako akordioari dagokionez; batetik, oso berandu dator... nolatan onar lezake “ustez” justizia egiteko ezarri zitzaigun “Justizia” horrek etxe-gabetzeengatik edo beste edozein arrazoirengatik pertsonak bazterketa sozialera kondenatzea? Eta bestetik, Administrazioak bere lana ongi egin eta guztioi dagokigun ETXEBIZITZA ESKUBIDEA bermatuko baligu, inoiz ez ginateke egungo egoerara iritsiko. Arazoa ez da juridikoa, arazoa borondatezkoa da, borondate politikoaren eremukoa. Arazoari benetako eta erabateko konponbidea emateko borondate politikoa behar da, etxebizitza premian dauden pertsona guztiei, etxe-gabetutakoei zein etxebizitza eskuratu ezin dutenei, etxebizitza duin bat bermatuko dien konponbidea bilatzeko borondatea.

Bestalde, Etxebizitza plan bat osatzeko partehartze publikoaz hitz egiten zaigu, Legearen aldaketa hauek idazteko egon den partehartze “publiko” bakarra eraikuntza enpresena izan denean, ekarpen eta iradokizunak helarazteko e-posta helbide bat jartzera eta eragile sozial bati eraikuntza enpresekin aurrez adostutako neurriak azaltzera mugatu direnean. Horri deitzen diote partehartze soziala?

Nola esan dezakete etxebizitzarik ez dutelako edota etxe-gabetzeen ondorioz etxebizitza galdu dutelako bazterketa sozialera kondenatuak dauden pertsonak egon daitezkeela? Babespeko alokairuan (ez alokairu sozialean) dauden etxebizitzen parkea handitzeaz ere mintzo zaizkigu Nafarroako Gobernuak 479 etxebizitza publiko hutsik mantentzen dituenean. Nola manten daitezke hainbeste etxebizitza hutsik etxebizitza premia hain handia denean? Gogoratu behar dugu egun Nafarroan 35.466 etxebizitza-huts eta oso gutxi erabiltzen diren 24.540 bigarren-etxebizitza daudela. Akaso ez dira etxebizitza nahikoak herritarren arazo nagusienetako bati irtenbidea emateko?

Etxebizitzaren arazoari errotik ekin behar zaio, hutsik dauden milaka etxeak egoki erabili behar dira funtzio sozial egokia bete dezaten. Ondasun higiezinen zerga igo daiteke, edo hutsik dauden etxebizitzei kanon bereziak ezarri, edo Europako beste herrialde batzuetan egiten den bezala, beren erabilerarako desjabetu. Akaso ez al zaituzte desjabetzen boteretsuek kanal bat, autopista bat edo urtegi bat egin nahi dutenean interes sozialari erreferentzia eginez? Ez al da etxebizitza eskubide sozial eta gizatiar bat? Nori egiten dio mesede gehiago eraikitzeak hainbeste etxebizitza huts dagoenean?

Iruñean berriki ikusi dugu gazteek hutsik dagoen etxebizitza bat okupatu dutenean sakoneko arazoak berdin jarraitzen duela, Administrazioak etxebizitza bat erabiltzeko eskubidea ukatzen jarraitzen duela. Horren oinarrizkoa den eskubidea ukatzen jarraitzen den bitartean, Elkartzen-etik okupazioa erabat legitimoa dela ulertzen dugu!! Egindako ekintzak kontzientziak astintzeko eta etxebizitza baterako sarbiderako oinarrizko eskubidearen ukazioa mahai gainean jartzeko balio izan du.

Gaur egun, Euskal Herriaren osotasunean, jabetza pribatuak izatea eta negozioa egitea eskubide sozial eta gizatiarren gainetik dago. Epaileek zergatik ez dute etxebizitza baterako, lanerako edo diru-sarrera duin baterako eskubidea ukatzen dutenen aurka jotzen?

Errepresio poliziala eta judiziala (beti berdinen aurka doana) ez da irtenbidea eta arreta sakoneko arazotik aldentzen du.

Gazteak eta herritar guztiak antolatzera eta gure eskubideen alde borrokatzera animatzen ditugu. Euskal Herri osorako Etxebizitza Lege bat behar dugu, hirigintza basatia gaindituz eta hutsik dagoen etxebizitzen erabilera bultzatuz, pertsona guztientzako alokairu sozialeko Parke Publiko bat eratuz jabetza pribatuaren gainetik. Eta noski, legearen osatze prozesua eragile sozialekin eta interesa duten herritarrekin egin behar da.

Zure eskubideak defenda itzazu!!

Elkartzen 2016-10-19

 

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

«HasieraAurrekoa12345678910HurrengoaAmaiera»

TWITTER